Picture perfect

Picture perfect - St johns, antigua

Voeten in het zand, tenen gestreeld door transparante lieflijke kabbelgolfjes. Mijn slippers heb ik uitgeschopt en de zon brand op mijn schouders. Het strand is een plaatje, alsof ik in een ansichtkaart leef. Antigua maakt me woordenloos. Ik ben met Laura, vandaag is onze eerste dag aan vast land, we kusten de grond bijna, rolde carribische dollars uit een atm en hopte in een eilandtaxibusje op naar het strand. Ik wist dat het mooi was maar toch had ik dit niet verwacht.. het strand is gezellig, met gekleurde cocktailbarretjes, rieten parrasollen, bijna wit zand, helderblauw water, de groene bergen op de achtergrond en uitgerekte palmbomen voor de schaduw. We blijven hier voor uren, drinken cocktails uit kokosnoten, eten quesadillas en coconutshrimps in een strandtent met carribische kerstmiscarrols. Laura is zelf shrimpkleurig na een middag in de bijna 30 gr zon, ik ben ook iets meer dan gekust door de zon maar het geeft niet. Ik werkte vanaf 7am tot 10 en vanaf 4:30 begin ik weer, ik kan de glimlach niet van mijn gezicht vegen en blijf de hele dag door stralen.


Tropische douche dag -Tortola

Gisteren raakte ik tijdens mijn zoektocht naar the coconutman aan de praat met een local; rastas, kleurrijk en intelligent. Hij was verdrietig, landkrabben (groter dan je handen samen) hadden zijn kittens vermoord. Hij vertelde over vegetatie en eilanddieren. Als ik vraag hoe de kleine zwarte huppelvogeltjes heten and woord hij; blackbirds, wat anders? Het is nu regenseizoen verteld hij. ‘echt niet? Het is hartstikke warm!’ Zeg ik lachend. ‘vandaag hebben we geluk’…


We zijn nu in tortola en een tropische miezerdouche verwelkomt en verrast ons. Ik ben met 3 anderen en ons plan heet de Gordon virgin island onaangetaste baaien bereikbaar via een grottenstelsel dat half in het water ligd. We nemen een ferry, eilandtaxibusje en lopen door een natuurreservaat met regenwoudgeur en kleine natte glibberpaadjes. Ik vind het heerlijk en de baai is de tocht waard! Grote rotsen steken uit de zee op en leiden de golven met een omweg naar het strand. Groen omringt ons en de zee proeft zouter. Na een wandeling over de kleine baai vinden we een houten bordje dat zegd ‘gordon virgin caves’, dat is ons plan. Ik moet echt door mn knieën om door de eerste rotskier te komen. Wat betekend dat de rest er op hun buik doorheen glijd..

Maar in de grot is een eigen strand, magisch door het weinige licht dat door de kieren spiekt en op de rotsen weerkaatst. Je kan zwemmen in de grotten. Het voelt als een sprookje. Totdat er een tour ons sprookje verstoord. Minstens 50 typische toeristen hebben ons plekje gevonden en maken the secret caves, niet zo secret meer… sommige hebben zelfs een wandelstok, hoe gaan die de rotsen beklimmen ? Het is mij een raadsel.. hoe dan ook, wij moeten dezelfde kant op en sluiten aan. Touw geeft een beetje houvast op sommige plaatsen gedurende de klim en er zijn donkerhouten trappetjes tegen platous gebouwd. Op een punt waden we door open water, het water komt door mijn middel en ik trek mijn rugzak een beetje hoger op. In een buideltas heb ik mijn handdoek en kleren, het is niet zo’n probleem als dat nat wordt. Maar om mijn nek hangd mijn camera en terwijl ik over de rotsen onder water glibber hou ik deze boven mijn hoofd, het water komt tot boven mijn neus en ik heb de grootste moeite overeind te blijven. Wanneer het waterlevel zakt is mijn tas meer dan doorweekt maar het geeft niet, mijn camera is droog gebleven. Hierna lopen we door een stukje jungle en komen we bij ons geheime strand, niet geheel geheim meer maar wel ongerept. We zwemmen en lachen en genieten van de natuur, bergen en rotsen.

We gaan dezelfde weg terug, iedereen is al vertrokken en dat geeft rust. Mijn kleren zijn drijfnat en enorm zanderig. Ik trek ze aan en ga ermee zwemmen, ze zijn nu net zo nat maar tenminste zandvrij. Mijn hippiebroek plakt aan mijn benen, we noemen het tropical shower fashion. Het miezerd weer maar ik ben toch al nat. Dan op pad door het natuurreservaat barst het los, regen komt met bakken uit de lucht en maakt watervallen van de paadjes die ons naar de bewoonde wereld moeten brengen. Ik vind het hilarisch. De anderen zijn binnen een minuut helemaal doorweekt maar kunnen er ook de humor van inzien. De officieren van het schip kijken ons met opgetrokken wenkbrauwen aan wanneer we bij ons schip aankomen.